wydawało nam się dużo więcej.
pory roku zmieniły swój bieg.
ból wyostrzył twarze.
grzech wyprał życie z działania.

wydawało nam się, że jesteśmy absolutem.
zaraz potem, że niczym.
wydawało nam się, że wszystko ma w ja swój początek i koniec.

okazało się, że demony mają, prócz twarzy, imiona.

jestem
płynę
zawieszona pomiędzy teraz a wiecznie
zawsze pomiędzy

kocham
trudno o cokolwiek innego
poznaję język światła

mam klarnet.
mam świat.
mam kulę.

czil ałt burzy moje ściany, wszystko jest na czil ałcie, wszystko staje się duże piękne i spokojne z psychodelicznym tłem.

gaszę światło. bawię się w iluzje.

na trzy wszyscy zamykają oczy.

raz..
dwa..
...

Lekarze mnie zachwycają.
Boję się ich.

Boję się, że wystarczy istnienie lekarza, by dokonało się istnienie choroby.
Jak dobro i zło.
Psychodeliczny rap.

Pani w białym fartuchu pyta piąty raz o środki psychoaktywne.
Jest przekonana, że ma do czynienia z ć.p.u.n.k.ą lepszego gatunku.
Pyta mnie o Marię, zioło, trawę.
Bardzo wprost.
Bardzo mi przykro.
Że nie bywam na imprezach.

potem mówi mi, że jestem zła, że wykańczam organizm, ona każe mi jeść, ona każe mi przyjść, ona każe mi leżeć.

i nikt nie wie, czy to, co siedzi mi w ciele to dusza czy jakiś wielki psychodeliczny i stricte metaforyczny nowotwór.

wrócę za tydzień.

próbuję doskonalić się w sztuce niezadawania pytań
kawałek drucika utknął mi w palcu
skrzy
dogorywa
nie mogę nic poradzić na czerwień policzków
i drżenie wewnątrz
tik tak
mija nas
czasem może warto nie wiedzieć
kim jesteśmy i kim są dla nas
wszyscy człowiek